گاهی بی قاعده لابه لای عکس های قدیمی می چرخم.... خاطرات ما تا همیشه زنده اند. و چشم انتظار گوشه چشم ما، دست در دست زمان می رقصند. مثل همین عینکی که سال ها پا به پای چشم های من پیش آمد. همراه نیمه راه نشد. هر صبح به پیشوازم می آمد و زودتر از من نمی خوابید. فقط وقت خواب، همخواب نبودیم. می گفت برای رویاهای شیشه ای خوابت شیشه نمی خواهی!
خیلی سال با من بود. برایم سبد سبد نگاه می آورد و با هم مانوس شده بودیم. پیر شده بود. هر دو پیر شده بودیم؛ اما او به دل جوان من دلخوش بود و من به دل صاف او. خط خطی نبود و عاشقانه نگهبان نگاهم بود و ماند.  سال ها گذشته بود و خسته. پوکی استخوان گرفته بود. چند باری شکست، اما رهایش نکردم. شکستکی اش را جوش دادم. گفتند کهنه شده، گفتم خاطرات کهنه عزیزترند. تا آن روز که دوستی به طعنه گفت این قاب دیگر ارزشی ندارد. او بر چشمانم نشسته بود و هوشیار و شنید. خیلی دلش شکست و افتاد و شکست... دلِ شکسته را دیگر نمی توان جوش داد.
...و من گمان نبردم که او تنها یک قاب معمولی و فلز و شیشه است. او رازدار سال‌ها تماشا کردن من بود. گذاشتم ‌اش روی میز و خودش می دانست که به تصاویر اعتقاد دارم. عکس گرفتم. با هم عکس گرفتیم. دست انداخت دور گوش هایم. با همان درد شکستگی، لبخند زد. من اما بی لبخند. خاطراتش را قاب گرفتم. قاب شکسته را هم دور نینداختم. جایی همین حوالی ست... در امتداد نگاهم.

نظرات (1) | لینک ثابت

نظرات | لینک ثابت

دیشب خواب یکی از خاطرات کودکی ام را دیدم. بخش هایی از آن را که در زمانی نامعلوم جاری بود. باز یادم افتاد...همان روزی را که تازه چند روز از عید گذشته بود و من هشت ساله بودم. عازم سفر عیدانه بودیم و طولانی. خیلی راه آمده بودیم. هوا گرم شده بود... بابا ییلاقی را نشان کرده بود که می گویند خیلی عالی ست و نهرهای روان دارد و دشت و گله و شبان. ما هم سراپا شوق، که این چگونه چشم اندازی ست که چشم انتظار ماست. تا رسیدیم به یک رودخانه پر از آب جاری و حتی خروشان. دوسویش بقایایی از پلی شکسته باقی بود و البته خبری از اصل پل نبود. یکی از اهالی گفت که در سیلاب چند شب قبل، پل نیر بی نصیب نمانده و احتمالا الان در دوردست ها شناور است. خدا هیچ مسافری را گرفتار راه بلدِ نابلد نکند. همان آقا به بابا گفت که "رودخانه عمقی نداره و ماشین تان هم که خارجیه و توان داره!"... بابا هم ماشین دوست، از تعریف آقا به وجد آمد و دل به دریا زد و پژوی 504 اش را به رودخانه!...
هنوز هم متحیرم که پدر عزیز، چگونه و بر مبنای چه منطقی، ماشین را قایق فرض کرد! فرضی که توسط رودخانه پذیرفته نشد و درست وسط آن متوقف شدیم. ماشین خاموش شد و جریان آب هم داشت زور می زد تا ما را به همسایگی پل شکسته ببرد. دقیق یادم هست که آب تا سطح دنده بالا آمده بود. وحشت کرده بودم. بابا بیهوده استارت می زد؛ احتمالا جهت پاسخگویی به تاریخ که تلاش خودش را کرده است. اما بدیهی بود که زور ما به آب نمی رسد و کارمان آب در هاون کوبیدن است. بعدها شبیه حالت مان در آن روز را در فیلم تایتانیک دیدم. وقتی آب دریا آرام آرام بالا می آمد و آدم ها در اعماق آب، آرام می گرفتند. سرانجام همان اهل روستایی که ما را به این مکافات انداخته بود، رفت و چند نفر را خبر کرد و با تراکتور به دادمان رسیدند. موتور پژو کلا سوخت و چند روزی همان جا ماندگار شدیم. اگر درست یادم مانده باشد، صد هزارتومان آب خورد و در آن سال ها خیلی پول بود. البته بابا باز هم کوتاه نیامد و قبول نکرد که اشتباه کرده: "بعضی تجربه ها یه کم خرج داره. مثل همین. ولی عوضش کلی هیجان داشت و برات یه خاطره ی درست و حسابی شد!"

نظرات (3) | لینک ثابت

 

 

 

خب در هر صورتی، عبور عمر برقرار است و روزهایی که گمان می کنی فرا نمی رسند، می رسند و می گذرند و طبعا دنیا در برابر هیجانات ما نسبت به روزی خاص، هیچ تعهدی ندارد...
و همین گونه است که فروردین 91 هم تمام می شود و اردیبهشت با آدینه فرا می رسد. راستش حرف فلسفه ی عمر و زمان و نسبیت لحظات را که نمی شود به چنین بهانه ای طرح کرد. یا حتی شتاب زمان برای رسیدن به آنتروپی را...
اما شاید بشود در برابر آینه بایستیم و موهای جوگندمی را بشماریم!

نظرات (3) | لینک ثابت